Bijzonder symposium donderdag 13 oktober

Op 13 oktober organiseert Netwerk Vredestichters in samenwerking met de CHE een symposium met als titel: Roergangers in de kerk. Dit symposium richt zich op kerken met een kerkenraad. In ons werk als Netwerk komen we regelmatig tegen dat er een spanning ontstaat tussen (een deel van) de kerkenraad en de predikant. Omdat er vaak geen heldere, afgebakende afspraken zijn gemaakt ontstaat er gemakkelijk verwarring in de onderlinge verwachtingen. Wie doet wat en hoe spreken we elkaar aan als het niet loopt zoals verwacht?

We hebben een hele goede sprekerslijst.

• Sake Stoppels, docent gemeenteopbouw aan de VU
• Jan Oortgiesen, kent alle spannende situatie in PKN-gemeenten
• René Erwich, docent GPW Ede en lector Geestelijk Leiderschap.

Het geheel staat onder leiding van ds. Arenda Haasnoot.

Er is veel ruimte voor interactie, omdat we zo dicht mogelijk bij de praktijk willen blijven.

Als je kerkenraadslid bent, dan is dit iets voor jou. Als je iemand kent die het is, stuur het door. Het belooft een zeer dynamisch symposium te worden. Informatie is hier te vinden.

Vuistregels in Sri Lanka

Ton Nap, voorganger van de Evangelische Gemeente Parousia in Delft, is betrokken geraakt bij het trainen van leiders in Sri Lanka. Een van de onderwerpen die hij behandelt is conflictmanagement. Hiertoe maakt hij gebruik van het boekje Vuistregels voor Vredestichters.
Dit zegt Ton erover:
'Onlangs zijn we teruggekeerd van onze indrukwekkende reis naar Sri Lanka. Op twee verschillende plaatsen heb ik –beide keren voor ongeveer 40 personen (meest voorgangers) - de workshop gegeven. Ze waren onder de indruk en konden veel van de aangereikte tools gebruiken.'
Prachtig om de vrucht van deze brochure te mogen zien. Als je hem nog niet gelezen hebt. Het is een prima tool voor teams om te bespreken hoe met (menings)verschillen om te gaan. Te bestellen bij de Evangelische Alliantie.
PS Als iemand geïnteresseerd is in een Engelse vertaling van de hoofdpunten, dan kan hij die bij mij opvragen.

Door en door verwend

Afgelopen zomer heb ik het boek van Theodore Dalrymple met bovengenoemde titel gelezen. Het is een analyse van onze westerse maatschappij. De ondertitel is: Kritiek op de sentimentele samenleving. Hij stelt dat als gevolg van romantische ideeën over de goedheid van de mens we in een situatie zijn beland, waarbij mensen niet meer hun eigen verantwoordelijkheid nemen, maar de neiging hebben alle problemen die zij ervaren af te schuiven op de omgeving, met name de overheid. Ik heb al eerder een post gemaakt over dit onderwerp. Dat is hier te vinden.
In de Volkskrant van 12 augustus is een artikel van Dalrymple te vinden, waarin hij de rellen in Engeland analyseert. Hij noemt daarin als oorzaken:

• slecht onderwijs
• egoïstische samenleving
• disfunctionele gezinnen

Als je deze gedachten toepast op de kerk in Nederland, dan is daar veel herkenning. Ook in onze kerken hebben we te maken met mensen die verwend zijn en die geneigd zijn alle problemen af te schuiven op de leiding (de voorganger). Als ik met 10 mensen praat over het feit dat ik bezig ben met het thema conflicten in de kerk, dan beginnen 9 een verhaal over problemen in hun eigen gemeente. Het lijkt wel een epidemie. Overal zijn er problemen en conflicten.

Vanmorgen werd ik in mijn stille tijd uitgedaagd door Haggaï. Daarin wordt het volk aangesproken dat ze wel zorgen voor hun eigen huizen, maar niet voor het huis van God: ...zelf in mooi afgewerkte huizen te wonen? En dat terwijl mijn huis nog een ruïne is! Ook in onze kerk zijn spanningen. Mijn uitdaging is: hoe kan ik bijdragen aan de gezondheid van de kerk? Soms moet ik slikken, soms moet ik dingen aankaarten. Ik moet mijn ogen niet sluiten voor het onrecht, en tegelijkertijd wil ik toepassen wat in de Bijbel staat: de liefde bedekt tal van zonden.
Heer, geef me de kracht om te veranderen
wat ik kan veranderen,
de berusting om te accepteren
wat ik niet kan veranderen
en de wijsheid om het verschil te zien.

Boek over conflicten in de kerk - uitnodiging

In het najaar van 2007 is de brochure 'Vuistregels voor Vredestichters' verschenen. Ik heb dat geschreven om kerkenraden en oudstenraden een handvat te geven om met elkaar in gesprek te raken over conflicten in de gemeente. Sinds die tijd hebben we als Netwerk Vredestichters meer ervaring gekregen rondom dit thema. Dit heeft geleid tot de wens om hierover een boek te schrijven. Begin dit jaar ben ik begonnen en heb nu iets meer dan een half boek af. Voor mijn vakantie heb ik overleg gehad met de uitgever. Dit heeft geleid tot vragen als: hoe steken we dit boek in? Voor wie schrijven we het? Hoe diep moet het gaan? Nu ik weer begonnen ben probeer ik een soort schema te ontwerpen dat als leidraad kan dienen voor de lezer. Maar ik merk dat, als ik hier mee bezig ben, ik het bijzonder lastig vind. Waar is behoefte aan bij de lezer? Met de uitgever ben ik ervan overtuigd dat er behoefte is aan zo'n boek. Maar hoe sluit je aan bij wat mensen nodig hebben. Eén van de vragen is: moet het geschikt zijn voor 'gewone' gemeenteleden of moet het toegespitst zijn op leidinggeven? Ik merk dat dat voor wat je kunt doen veel uitmaakt. Ook worstel ik met de vraag of ik de blik gericht moet houden op de totale gemeente of juist de individuele conflicten aandacht moet geven, of allebei.

Vraag: als je suggesties hebt, dan ben ik daar erg blij mee. Zou je me je gedachten over deze vragen willen mailen aan: eddy@depender.org? Een conceptschema in hier te downloaden.

Alvast mijn dank voor het meedenken. Eddy de Pender

Sentimentaliteit

'Gewoon je gevoel volgen, trouw zijn aan jezelf: het lijkt heel echt en authentiek, maar is vaak je zin doordrijven. In het verlangen naar eigenheid zijn veel mensen op drift geraakt.' Dit is een citaat uit het nieuwe boek van Roos Vonk: Menselijke gebreken voor gevorderden. Zij sprak hierover afgelopen vrijdagavond in Knevel & Van den Brink. Daarin benadrukte ze, dat we in de westerse samenleving heel erg op ons zelf gericht zijn geraakt, op het narcistische af. Dat betekent dat ons eigen gevoel van welbevinden allesbepalend is geworden. En als we ons niet plezierig voelen, dan is daar iemand schuldig aan, en dat zijn we natuurlijk niet zelf. Het is dezelfde boodschap als Theodore Dalrymple in zijn nieuwe boek: Door en door verwend. Met de alleszeggende ondertitel: kritiek op de sentimentele samenleving. Ook hij benadrukt dat een goed gevoel over onszelf hebben het allerbelangrijkste voor ons is in deze tijd. We nemen daarom de omgeving waar vanuit ons eigen gevoel. Het grote risico is, dat we onze gevoelens als de werkelijkheid zien en daardoor de realiteit aanpassen aan dat gevoel. We hebben het nodig om ons onvoorwaardelijk warm te voelen over onszelf. De ultieme consequentie van het postmodernisme, dat stelt dat alles subjectief is en er geen objectieve waarheid meer is. Voor christenen is dit in flagrante tegenspraak met Jezus. In Johannes 1: 14 wordt Hij voorgesteld als zijnde vol van genade en waarheid. Dus niet alleen maar lief en aardig zijn, maar ook rekening houden met de werkelijkheid om ons heen, met de waarheid. Zo is genade niet meer dan een sentimenteel gevoel geworden waar het kruis is uitgehaald. Het Woord is vlees geworden en het heeft onder ons gewoond en wij hebben zijn heerlijkheid aanschouwd, een heerlijkheid als van de eniggeborene des Vaders, vol van genade en waarheid.

De sterken en de zwakken

Jaren geleden heb ik een boek gelezen van Paul Tournier met de titel: De Sterken en de Zwakken. Dit is een onderzoek naar het feit dat sommige mensen zo zelfverzekerd overkomen (de sterken) en anderen die een meer bescheiden opstelling hebben in het leven (de zwakken). De ene groep heeft de neiging om de anderen wat te domineren en in sommige gevallen te overrulen. Dat voelt voor de 'zwakken' minder plezierig. Wat daaraan te doen. Paul Tournier geeft hieraan een verrassende wending. In het kort komt het hier op neer: Als we diep in onszelf kijken zijn we in feite allemaal onzeker. We weten niet altijd wat het beste is in iedere situatie, hebben niet altijd de beste reactie en kunnen niet altijd zeker zeggen wat de juiste beslissing is. Het verschil tussen de sterken en de zwakken zit het hem hierin, dat de sterken hun zwakheid beter kunnen verbergen. Misschien is hun onzekerheid zelfs naar het onderbewuste verdreven, waardoor er weinig van naar buiten komt. Het is een troostrijke gedachte. En voor de 'zwakken' onder ons: je hoeft je niet zo snel te laten intimideren door de 'sterken' want achter hun masker zit een behoorlijke onzekerheid. Zo kun je zelfs zeggen, dat de 'zwakken' een betere kijk op de werkelijkheid hebben en in dat opzicht dus de 'sterken' zijn. We kunnen als we dit beseffen in conflictsituaties beter op elkaar reageren en inhoud geven aan het vers uit Romeinen 15:1 - Wij, de sterken, moeten de zwakken in hun kwetsbaarheid helpen en niet ons eigen belang dienen.

Citaat van Carl Friedman uit haar boek 'Wie heeft de meeste joden' (blz. 249)

'Wat ik in uw werk mis, is het positieve! Waar is de hóóp?' Wij eisen hoop: het is het dictaat van lieden die met hun blijmoedigheid de wereld terroriseren en die, als zij het voor het zeggen hadden, het geringste spoor van wanhoop strafbaar zouden stellen. Ze menen dat het kwaad vanzelf verdwijnt, wanneer men - met de rug ernaar toe en de blik op oneindig - dat hartstochtelijk hóópt. Maar als hopen hielp, zou het allang een winstgevend bedrijf zijn.

Mijn toevoeging: er zijn talloze bedrijven die handelen in hoop en daar een goede boterham mee verdienen. Er zijn genoeg instanties die gouden bergen beloven, waar grof geld voor wordt betaald, maar die later knollen voor citroenen blijken te zijn. Hoop dient ergens op gebaseerd te zijn.
Moge God, die ons hoop geeft, u in het geloof geheel en al vervullen met vreugde en vrede, zodat uw hoop overvloedig zal zijn door de kracht van de heilige Geest. (Romeinen 15:13)